TBG-2088S/P Online troebelheidsanalysator

Troebelheid, een maat voor de mate van vertroebeling van vloeistoffen, wordt al lang erkend als een eenvoudige en fundamentele indicator voor de waterkwaliteit. Het wordt al tientallen jaren gebruikt voor het monitoren van drinkwater, inclusief water dat door filtratie is verkregen. Bij het meten van troebelheid wordt een lichtstraal met specifieke eigenschappen gebruikt om de semi-kwantitatieve aanwezigheid van deeltjes in het water of een ander vloeistofmonster te bepalen. Deze lichtstraal wordt de invallende lichtstraal genoemd. De deeltjes in het water zorgen ervoor dat de invallende lichtstraal verstrooid wordt. Dit verstrooide licht wordt gedetecteerd en gekwantificeerd ten opzichte van een traceerbare kalibratiestandaard. Hoe hoger de hoeveelheid deeltjes in een monster, hoe groter de verstrooiing van de invallende lichtstraal en hoe hoger de resulterende troebelheid.

Elk deeltje in een monster dat door een gedefinieerde lichtbron (vaak een gloeilamp, led of laserdiode) gaat, kan bijdragen aan de algehele troebelheid van het monster. Het doel van filtratie is om deeltjes uit een monster te verwijderen. Wanneer filtratiesystemen goed functioneren en worden gecontroleerd met een troebelheidsmeter, zal de troebelheid van het effluent gekenmerkt worden door een lage en stabiele meting. Sommige troebelheidsmeters zijn minder effectief bij zeer schoon water, waar de deeltjesgrootte en het aantal deeltjes erg laag zijn. Bij troebelheidsmeters die bij deze lage concentraties onvoldoende gevoelig zijn, kunnen veranderingen in troebelheid als gevolg van een filterbreuk zo klein zijn dat ze niet te onderscheiden zijn van de basisruis van het instrument.

Deze basisruis heeft verschillende bronnen, waaronder de inherente instrumentruis (elektronische ruis), strooilicht van het instrument, monsterruis en ruis in de lichtbron zelf. Deze interferenties zijn cumulatief en vormen de belangrijkste bron van vals-positieve troebelheidsmetingen, wat een negatieve invloed kan hebben op de detectielimiet van het instrument.

Het onderwerp standaarden in turbidimetrische metingen is complex, deels door de verscheidenheid aan gangbare standaarden die acceptabel zijn voor rapportagedoeleinden door organisaties zoals de USEPA en Standard Methods, en deels door de terminologie of definities die eraan worden toegekend. In de 19e editie van Standard Methods for the Examination of Water and Wastewater werd de definitie van primaire versus secundaire standaarden verduidelijkt. Standard Methods definieert een primaire standaard als een standaard die door de gebruiker wordt bereid uit traceerbare grondstoffen, met behulp van nauwkeurige methoden en onder gecontroleerde omgevingsomstandigheden. Bij troebelheid is Formazin de enige erkende echte primaire standaard en alle andere standaarden zijn terug te voeren op Formazin. Bovendien dienen instrumentalgoritmen en specificaties voor turbidimeters te worden ontworpen rondom deze primaire standaard.

Standaardmethoden definiëren secundaire standaarden nu als standaarden die door een fabrikant (of een onafhankelijke testorganisatie) zijn gecertificeerd om instrumentkalibratieresultaten te leveren die (binnen bepaalde grenzen) equivalent zijn aan de resultaten die worden verkregen wanneer een instrument wordt gekalibreerd met door de gebruiker bereide formazine-standaarden (primaire standaarden). Er zijn verschillende standaarden beschikbaar die geschikt zijn voor kalibratie, waaronder commerciële stocksuspensies van 4000 NTU formazine, gestabiliseerde formazine-suspensies (StablCal™ Stabilized Formazin Standards, ook wel StablCal Standards, StablCal Solutions of StablCal genoemd) en commerciële suspensies van microsferen van styreen-divinylbenzeen-copolymeer.